In het bekende sermoen over de hel in het "Portret van de artiest als jongeman" toont James Joyce ons hoe de ziel van een schooljongen door zondige begeerte gefolterd wordt.

De jongen is ervan overtuigd dat zijn zonden onvergeeflijk zijn, omdat God afstandelijk en streng is. Toch koestert hij nog een ietsjepietsje van hoop: zijn tekort schieten heeft O.L.Vrouw niet boos gemaakt. En met de woorden van Newman bidt hij:

God had ooit het plan opgevat naar de aarde te komen in hemelse glorie. Maar wij zondigden. Daardoor was het voor Hem onveilig om ons te bezoeken, tenzij dan als een majesteit gehuld in een doodskleed en met verduisterde glans. Hij was immers God.

Dus kwam Hijzelf, kwetsbaar, zonder macht. En tegelijkertijd zond hij U, een schepsel, met de aantrekkelijkheid en luister van een schepsel, aangepast aan onze situatie. En nu, met uw zuiver gelaat en verschijning, lieve Moeder, spreek ons over de eeuwige: niet zoals aardse schoonheid, gevaarlijk om naar te kijken, maar zoals de morgenster, uw zinnebeeld, glanzend en vol muziek, zuiverheid ademend, vertellend over de hemel, een en al vrede. O voorbode van de morgen! O licht voor de pelgrim! Leid ook ons, zoals U anderen hebt geleid. In de donkere nacht, door de akelige wildernis heen, wees onze gids naar onze Heer Jezus, leid ons naar huis.

Met ogen vol van tranen kijkt hij nederig omhoog naar de hemel en weent om de onschuld die hij verloren heeft. Later vindt hij een kapel en komt uit de biechtstoel als een berouwvolle jongeman van zestien, nu verzoend met God.