Een joods jongetje, enige zoon van zijn vrome ouders, was een uiterst volgzaam kind, behalve op een punt. Hij verzette zich ertegen de Torah te moeten bestuderen.

Niets kon zijn ouders meer verdriet doen. Toen de opperrabbijn een bezoek kwam brengen aan hun synagoge, besloten de ouders hem uit te nodigen hen bij hen thuis te komen bezoeken. Dit deed hij, en na de maaltijd drukten de ouders de rabbijn hun bekommernis uit over hun zoon. De rabbijn vroeg hun de toestemming om zijn arm om de jongen te leggen. De ouders stonden dit toe, en gingen opzij staan. Zij keken toe en wachten op een of andere raad die de rabbijn de jongen zou geven. Maar het enige woord dat zij hoorden, terwijl de jongen tegen het hart van de rabbijn rustte, was stilte.

De volgende dag begon de jongen de Torah te bestuderen. En langzaam groeide zijn passie voor Gods Woord. Jaren later werd hij zelf een wijze en beminnelijke rabbijn. Vele mensen vroegen hem waar hij zijn kennis vandaan had. Hij antwoord was eenvoudig: “Ik drukte mijn oor dicht tegen het hart van de opperrabbijn en op dat ogenblik hoorde ik de hartslag van God.” In het evangelie van Johannes lag ‘de leerling die Hij liefhad’ tegen Jezus’ hart. Het is een bevoorrechte plaats. Maar ook ik ben een leerling die Hij liefheeft. Dus kan ik ook zo doen. Alleen in de stilte kan ik de hartslag van de Heer horen.