Beelden van het komende leven moeten zorgvuldig worden aangeboden. Oude beelden - van dood, vagevuur, hel en voorgeborchte -, schilderden God af als een onbarmhartige rechter die voor onze tekortkomingen een volledige afrekening eiste.

Hoe kunnen we met meer nauwkeurigheid Gods grenzenloze liefde voor ons uitbeelden?

De zalige John Henry Kardinaal Newman herinnert ons eraan dat de menselijke geest niet meer kan doen dan zich te behelpen met schaduwen en beelden, totdat hij uiteindelijk verrijst in het volle licht van de waarheid. “Nu zien we alleen maar als in een spiegel, vage dingen” (I Kor 13,12). Laten we dus maar toegeven dat de menselijke geest en taal onbekwaam zijn om de geest van God op een gepaste wijze uit te drukken. Sint Thomas van Aquino, die boeken vol schreef over allerlei dingen die met het goddelijke te maken hadden, zei dat wij in ons spreken over God alleen maar stamelden, en dat wat hij geschreven had, maar een klein strohalmpje was. Alle beelden over God kunnen niet anders dan te kort schieten, maar zij zijn het enige dat we hebben. Wij moeten ze dus goed gebruiken. Wij hoeven niet te wanhopen in onze pogingen om iets bruikbaars te zeggen over God en de komende wereld.

Laten we moed putten uit het beeld van de pelgrimerende Kerk, het beeld uit het 2e Vaticaanse Concilie. Pelgrims stappen voorzichtig verder op moeilijke paden die weinig goeds beloven, en zij gebruiken alle voor handen zijnde hulp om hun bestemming te bereiken. Op kruispunten kijken ze uit welk pad veelbelovend schijnt, en ze keren terug als dit hen nergens toe leidt. Een Franse theoloog gebruikt het beeld van het zwemmen: met iedere slag duw je een hoeveelheid water naar achter, terwijl jij jezelf vooruit beweegt naar je doel toe. Je beweegt je voorbij het water, maar zonder dat water, zou je er nooit geraken. Goede beelden verwijzen naar de echte werkelijkheid: zij oriënteren ons naar de juiste richting. Er bestaat een Zen gezegde over een landbouwer die met een wortel naar de maan wees. Dit was het beste dat hij kon doen om anderen ertoe te brengen ook op te kijken naar die wonderlijke realiteit. Als wij de wereld van het goddelijke mysterie naderen, dan gloeit er een amberkleurig licht op; het verbiedt ons niet binnen te gaan, maar waarschuwt ons: ‘Voorzichtig verder gaan’.